เหมือนโชคชะตากำหนดไว้ ให้ต้องพัวพันกับนาง

เหมือนโชคชะตากำหนดไว้ ให้ต้องพัวพันกับนาง

“เยี่ยนจิ่ง เจ้าจะทำอะไร”

อ้อมกอดที่จู่ ๆ ก็โผเข้ามาของเยี่ยนจิ่ง ไม่เพียงทำเอาเสิ่นผูอวี้กับพวกองครักษ์ที่ทำการผู้บัญชาการเก้าประตูยืนอึ้งอยู่กับที่ แม้แต่เจียงเจาหวาเองก็ยังเผลอเหม่อไปชั่วขณะ

นางตัวแข็งทื่อ กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้บนตัวเยี่ยนจิ่งทำให้สมองของนางมึนงงไปครู่หนึ่ง

พอนางได้สติก็ยกมือผลักเยี่ยนจิ่งออก แต่เยี่ยนจิ่งกลับกอดแน่น ไม่ว่าเจียงเจาหวาจะออกแรงดันอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือนาง

“อยู่นิ่ง ๆ” เยี่ยนจิ่งรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น

ชั่วพริบตาที่ได้เห็นเจียงเจาหวา เปลวเพลิงโทสะในอกเขากลับจางหายไปในทันที

เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรง อยากจะซบไหล่เจียงเจาหวาพักสักหน่อย เหมือนเช่นเมื่อวันวาน

แต่เจียงเจาหวาก็คงลืมไปหมดแล้ว ลืมเรื่องราวในอดีตจนสิ้น

เยี่ยนจิ่งคิดพลางเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้น แน่นเสียจนเจียงเจาหวาเริ่มทนไม่ไหว