สวมกอด

สวมกอด

“ฮูหยิน ท่านอยู่ในนั้นหรือเปล่าขอรับ”

หลินเจียโหรวคิดอย่างหมดเรี่ยวแรง แต่พอคิดว่าตนอาจใช้ประโยชน์จากอ๋องกบฏได้ นางก็พยายามฮึดสู้และตั้งสติขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

พอดีกับที่เจียงเชียนรีบร้อนกลับมาจากข้างนอก หลินเจียโหรวจึงรีบขานตอบไปทันที “ข้าไม่เป็นไร”

สิ้นเสียงของนาง เจียงเชียนก็ผลักประตูเดินเข้ามา

พอเข้ามาเห็นหลินเจียโหรวนั่งอยู่บนพื้น เจียงเชียนก็ตกใจมาก “ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรไปขอรับ”

เจียงเชียนรีบเข้าไปประคองหลินเจียโหรว นางจึงยันมือเขาแล้วลุกขึ้นยืน “ข้าไม่เป็นไร แค่หกล้มเฉย ๆ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นรึ ทำไมข้าได้ยินเหมือนพวกเขากำลังพูดว่าจะจับตัวใครสักคน”

หลินเจียโหรวแกล้งหยั่งเชิง เจียงเชียนไม่รู้ว่านางคิดอะไร พอช่วยพยุงนางยืนจนมั่นคงแล้ว เขาก็รีบเก็บข้าวของ “องครักษ์ของที่ทำการผู้บัญชาการเก้าประตูกำลังตรวจค้นพรรคพวกของอ๋องกบฏขอรับ ฮูหยิน ที่โรงเตี๊ยมอวิ๋นสุ่ยคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาจะพาท่านหนีไปจากที่นี่ก่อน”