ผู้หญิงไม่เคยเป็นแค่ของใคร

ผู้หญิงไม่เคยเป็นแค่ของใคร

“ท่านหมายความว่า จะให้ข้าไปทำการค้าหรือ” เสิ่นฉิงประหลาดใจอยู่บ้าง

ใช่ว่านางจะไม่รู้ว่าคนยุคโบราณมีอคติต่อสตรีมากแค่ไหน

ในสายตาคนโบราณ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องรู้หนังสือ ไร้ความสามารถ ไร้สติปัญญาเสียได้ก็ยิ่งดี

ผู้หญิงมีหน้าที่แค่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ปรนนิบัติสามี เลี้ยงดูลูก และคอยรับใช้พ่อแม่สามีเท่านั้น

ในยุคโบราณนี้ ขนาดโอกาสจะได้เล่าเรียนเขียนอ่าน ผู้หญิงยังไม่มีเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการออกไปเปิดเผยหน้าตาค้าขายหาเงินข้างนอก

“ใช่แล้ว เจ้าฟังไม่ผิดหรอก” เจียงเจาหวาพยักหน้า พลางหยิบกล่องใบหนึ่งลงมาจากตู้ไม้หวงหนาน

กล่องนั้นหนักอึ้ง ข้างในคือเงินเก็บทั้งหมดของนาง รวมถึงพวกเครื่องประดับด้วย

“นี่ให้เจ้า ทั้งเครื่องประดับและตั๋วเงินรวมกันแล้วน่าจะสักสองหมื่นตำลึง ตอนนี้ข้ามีอยู่แค่นี้ เจ้าก็เอาเงินก้อนนี้ไปลองลุยดูเถอะ”