หึงหวง เจ้าคิดจะแต่งให้ใครกันแน่

หึงหวง เจ้าคิดจะแต่งให้ใครกันแน่

“ข้าผู้นี้จะพูดอีกแค่ครั้งเดียว ปล่อยมือนางซะ” พอโจวฉือมองตามสายตาของเจียงเจาหวาไป ก็เห็นเยี่ยนจิ่งเข้าพอดี

วันนี้เยี่ยนจิ่งเปลี่ยนมาสวมชุดสีดำ

ตัดเย็บจากผ้าแพรสู่จิ่นชั้นดี ผ่านกรรมวิธีพิเศษจนเนื้อผ้าเรียบลื่นเป็นเงางาม

บนผืนผ้าสีดำสนิทอันไร้ก้นบึ้งนั้น ยังคงปักลวดลายนกกระเรียนขาวเอาไว้เช่นเดิม

สีดำตัดกับสีขาวอย่างเด่นชัด ยิ่งสร้างแรงดึงดูดสายตาอันทรงพลัง ราวกับว่าคนที่มองเยี่ยนจิ่งจะเห็นความมืดกับความสว่างมาบรรจบกันในตัวเขา ชวนให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนยากแท้หยั่งถึงและอารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน

ใบหน้าของเยี่ยนจิ่งเย็นเยียบ ดวงตาเรียวยาวจ้องเขม็งไปยังมือของโจวฉือที่กุมมือเจียงเจาหวาเอาไว้ สายตาคมกริบดั่งใบมีด ราวกับจะเชือดเฉือนคนให้เป็นแผลได้จากระยะไกล

รองเท้าที่เขาสวมขลิบดิ้นทองหรูหรา

ชายเสื้อคลุมแพรเนื้อดีปัดผ่านพื้นจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา

เขาไพล่มือหลัง ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในลานเรือนทีละก้าว