เห็นเข้าเต็มตา เยี่ยนจิ่งมาแล้ว

เห็นเข้าเต็มตา เยี่ยนจิ่งมาแล้ว

“ขอโทษด้วย ข้าผิดเอง เจ้า...เจ้าอย่าโกรธเลยนะ”

เจียงเจาหวายืนหันหลังให้โจวฉือ ร่างของนางไหววูบเล็กน้อย

ใจของโจวฉือพลันกระตุกวูบ นึกว่าเจียงเจาหวาโกรธเพราะตนเข้าจริง ๆ

ร่างกายของนางยังมีบาดแผลอยู่ หากมามีโทสะเช่นนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อการรักษาตัว

โจวฉือทั้งร้อนรนทั้งลนลาน อยากจะเอ่ยปลอบเจียงเจาหวา แต่ก็กลัวว่าการทำเช่นนั้นจะยิ่งทำให้นางโมโหขึ้นไปอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังหาฐานะที่เหมาะสมจะพูดปลอบไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะถึงที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมเรียนคนหนึ่งเท่านั้น

“ขอโทษเรื่องอะไรกัน” เจียงเจาหวาหันหน้ากลับมาด้วยขอบตารื้นแดง น้ำเสียงแหบพร่า

โจวฉือในยามนี้ยังเยาว์วัยนัก ต่างจากอดีตชาติโดยสิ้นเชิง ระหว่างคิ้วและแววตาของเขาไม่มีทั้งความเหนื่อยล้าหรือเรื่องทุกข์ตรมใด ๆ