กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คุณธรรมสตรีงั้นหรือ นี่มันบ้าอะไรกัน
“โธ่ พี่ชาย เอามือลงไปต่ำกว่านี้อีกหน่อยสิ จะเขินอายอะไรกันเล่า”
“พี่เจียงก็เหมือนกัน ขืนอยู่ท่านี้เดี๋ยวก็ร่วงลงมาหรอก สู้เอาขาหนีบเอวพี่ชายไว้ดีกว่า ตอนอยู่บ้านท่านพ่อก็กอดข้าแบบนี้แหละ ถึงจะเกาะได้แน่นไม่หลุดยังไงล่ะ”
รถม้าจอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลแท้ ๆ แต่เจียงเจาหวากลับรู้สึกว่านี่คือระยะทางที่ไกลที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยเดินมา
แน่นอนว่าถ้าปากเล็ก ๆ ของหยวนเฉิงเฉียนไม่จ้อไม่หยุด ก็คงจะดีกว่านี้มาก
เจ้าตัวเปี๊ยกนี่บ่นงึมงำมาตลอดทาง ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป นางคงต้องหาแผ่นดินแทรกหนีอายแล้วจริง ๆ
“อะไรกัน เจ้าเขินหรือ”
เยี่ยนจิ่งไม่ได้เคอะเขินเหมือนเจียงเจาหวา เขายกมุมปากขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยผิดปกติ ราวกับว่าการอุ้มเจียงเจาหวากับการอุ้มก้อนหินก้อนใหญ่ไม่ได้ต่างกันตรงไหนเลย