ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นพวกท่านจูบกันเลย

ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นพวกท่านจูบกันเลย

“เยี่ยนจิ่ง ท่านจะทำอะไร”

พอโดนเยี่ยนจิ่งอุ้มไว้ กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้จากตัวเขาก็โชยเข้าจมูก เจียงเจาหวารู้สึกเคืองอยู่บ้างจึงขัดขืนเบา ๆ

เยี่ยนจิ่งชะงักไปนิดหนึ่งแล้วก้มลงมอง พอมองเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของนางอย่างชัดเจน เขากลับยิ่งดูผ่อนคลายขึ้น

“อยู่นิ่ง ๆ ขืนดิ้นอีก ข้าจะโยนเจ้าลงไป”

พูดจบเขายังแกล้งขยับแขนยกตัวนางขึ้นลง เจียงเจาหวาตกใจเลยเผลอยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

เยี่ยนจิ่งหรี่ตาลง แววตาพลันลึกล้ำยากจะคาดเดาในชั่วพริบตา

ท่อนแขนที่โอบอุ้มเจียงเจาหวากระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของเขาเกร็งตรงขึ้นมาทันที

ทั้งสองอยู่แนบชิดกันมาก ชิดเสียจนลมหายใจของกันและกันสอดประสานแทบเป็นหนึ่งเดียว