ไสหัวไป!

ไสหัวไป!

“หา?”

ลู่จื่อคุนพูดพลางขยับเข้าไปใกล้เตียงตั่งเรื่อย ๆ

ไท่ผิงอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบยื่นมือไปตะปบปิดปากหยวนเฉิงเฉียนไว้แน่น

หยวนเฉิงเฉียนกลอกตาขึ้น พลางยื่นมือไปดันไท่ผิงออก แต่ไท่ผิงกลับไม่ยอมปล่อยมือ

ดูจากท่าทางของลู่จื่อคุนแล้ว คงไม่คิดทำร้ายเจียงเจาหวาหรอก

แต่ไท่ผิงก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ สิบปีก่อนตอนลู่จื่อคุนเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงแล้วถูกงูพิษกัด คนในวังต่างพากันลือว่าเจียงเจาหวาเป็นคนปล่อยงูมากัดเขา เพราะตอนนั้นเจียงเจาหวาอยู่แถวนั้นพอดี

ทว่าในตอนนั้น เพราะติดที่ไทเฮาคอยหนุนหลัง พระชายาฉินอ๋องต่อให้โมโหแค่ไหน ก็จำต้องกล้ำกลืนโทสะนี้ลงไป

หลังจากนั้นลู่จื่อคุนก็ไปอยู่ข้างกายไท่หวงไทเฮา กลายเป็นอันธพาลน้อยที่คอยหาเรื่องเจียงเจาหวามาโดยตลอด