กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจียงเจาหวา คนเมื่อตอนนั้นคือเจ้า
ตำหนักซีหวา
บาดแผลตรงหน้าอกของเจียงเจาหวาดีขึ้นมากแล้ว หลังจากได้กินโสมโลหิตร้อยปี
ขอแค่พักผ่อนให้ดี อีกไม่เกินสองวัน ปากแผลก็คงตกสะเก็ด
ตอนที่เอาตัวเข้ารับลูกธนูแทนเยี่ยนจิ่ง เจียงเจาหวากะจังหวะและน้ำหนักเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว
ความจริงในใจนางรู้ดีว่า ต่อให้นางไม่ทำแบบนั้น เยี่ยนจิ่งก็ไม่มีทางบาดเจ็บอยู่แล้ว เพียงแต่หากพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปจนถึงเมื่อไรอีก
“พี่เจาหวา กินแอปเปิลแดงสักหน่อยนะขอรับ ผลไม้นี้ฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานให้น้าหญิง น้าหญิงไปส่งขนมให้ฝ่าบาทที่ห้องทรงพระอักษร หยวนเป่าเลยมาดูแลพี่เอง”
เจียงเจาหวานั่งพิงอยู่บนเตียงตั่ง ในมือถือหนังสือไว้เล่มหนึ่ง
หยวนเฉิงเฉียนสวมเสื้อคลุมแพรเนื้อดีสีทองอร่าม เกล้าผมสูงรวบด้วยกวานทองคำ สองมือประคองจานผลไม้ ใบหน้ากลมป้อมเปื้อนยิ้มหวานละมุน