ทุกสิ่งของเจียงหว่านเฟิง ต่อไปจะต้องเป็นของเขา

ทุกสิ่งของเจียงหว่านเฟิง ต่อไปจะต้องเป็นของเขา

“เจียงเจาหวา จะต้องทำถึงขนาดนี้ไปทำไมกัน”

การที่เยี่ยนจิ่งขยับเข้ามาใกล้ ทำให้เจียงเจาหวารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง

ลูกธนูดอกนั้นในชาติก่อน นางไม่มีทางลืมได้ลง บนใบหน้าจึงยังเผลอแสดงความต่อต้านออกมาอย่างไม่เด่นชัด

เยี่ยนจิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สีหน้าก็เย็นชาลงกว่าเดิม

ไม่อยากเข้าใกล้เขา แต่กลับคอยมาข้องแวะกับเขาอยู่เรื่อย เจียงเจาหวาคิดจะทำอะไรกันแน่

“ท่านโหวน้อยคิดจะส่งข้ากลับเมื่อไหร่ ทางท่านแม่ข้าไม่มีคำอธิบายให้แล้วนะ”

เจียงเจาหวาจ้องเขม็งไปที่เยี่ยนจิ่ง ตอนนี้นางไม่ได้กลัวเขาแล้ว แต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้เขาอยู่ดี

นางเข้าใจความหมายในคำพูดของเยี่ยนจิ่ง แต่ไม่อยากตอบ

นางคงบอกเยี่ยนจิ่งไม่ได้หรอกว่า ในชาติก่อนเขาเคยฆ่านางมาแล้ว