กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พะอืดพะอมเหมือนกลืนขี้
“ไปก็ไปสิ อวดดีอะไรกัน คิดว่าหว่านซินไม่กล้าไปหรือไง”
เฮ่อหลิงเอ๋อร์ได้ยินเสียงเจียงเจาหวาก็โมโหจนหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนอนดูเรื่องสนุกอยู่บนเตียงมาตลอด เดิมทีคิดว่ามีฮูหยินผู้เฒ่าออกหน้าแทนแล้วจะได้เห็นฮูหยินเสิ่นขายหน้าเสียที แต่ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องพลิกผัน ฮูหยินเสิ่นเดี๋ยวนี้ชักจะเหิมเกริมใหญ่โต ถึงขั้นกล้าเถียงฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว
ดูท่าถ้าตนไม่หาทางทำอะไรสักอย่าง คงคุมนางไม่อยู่แล้ว ขืนปล่อยให้นางกำเริบเสิบสานอยู่ในบ้านต่อไป บารมีของตนคงกลายเป็นเรื่องน่าขันไปหมด
“พี่สาว ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์แท้ ๆ ตอนนี้ข้าก็นอนป่วยอยู่บนเตียง ส่วนฮูหยินเสิ่นก็ไม่ชอบหน้าหว่านซิน หว่านซินผู้อาภัพของข้า ข้าไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะฝากฝังนางไว้กับใครดี”
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง คว้ามือฮูหยินผู้เฒ่าไว้แน่น ดวงตาฝ้าฟางของผู้เฒ่าเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา