แล้วเจ้าเล่า เจ้าก็อยากฆ่าข้าผู้นี้ด้วยหรือ

แล้วเจ้าเล่า เจ้าก็อยากฆ่าข้าผู้นี้ด้วยหรือ

“หลานเข้าใจทุกอย่างแล้วเจ้าค่ะ”

เจียงหว่านซินฟังคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเจียง พอนึกถึงพวกลู่จื่อคุนกับเยี่ยนหย่งเกอขึ้นมา ในใจก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

นางวางแผนมาตั้งหลายปี ต่อให้เจออุปสรรคแค่นี้แล้วจะทำไม ขอแค่นางฮึดขึ้นมาใหม่ ก็ยังวางแผนเล่นงานฮูหยินเสิ่นกับเจียงเจาหวาต่อไปได้อยู่ดี

ต้องมีสักวันที่นางจะได้อยู่เหนือผู้คน ได้เหยียบฮูหยินเสิ่นกับจวนจงอี้โหวไว้ใต้ฝ่าเท้า และทำให้ท่านแม่เดินเข้าประตูตระกูลเจียงได้อย่างสมเกียรติ

“หว่านซิน เจ้ามานี่ ย่าจะสอนเจ้าเอง พอเจ้าไปถึงจวนกั๋วกงแล้ว ให้ทำแบบนี้...”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงดึงเจียงหว่านซินเข้าไปกระซิบข้างหูสองสามประโยค

แววตาของเจียงหว่านซินเป็นประกายขึ้นมาทันที ริมฝีปากยกยิ้ม รอยยิ้มบนหน้าถอดแบบมาจากฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่มีผิดเพี้ยน

ในความมืดมิด แสงจันทร์สาดส่องลงมาจากด้านนอก ทาบทับลงบนร่างของเจียงหว่านซินกับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจนเงาทอดยาว