ส่งเจียงหว่านซินไปจวนกั๋วกง

ส่งเจียงหว่านซินไปจวนกั๋วกง

“ข้า... ข้า...”

ฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มกลัวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน สีหน้าเปลี่ยนไปมาเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด

พอพานึกถึงไทเฮา นางก็ถึงกับตาเหลือกเป็นลมล้มพับไปด้านหลัง ทำเอาฮูหยินจวิ้นกงตกใจจนต้องรีบเข้าไปประคองไว้

ฮูหยินผู้เฒ่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไทเฮา สมัยที่ยังไม่ออกเรือน นางเคยโดนไทเฮาตำหนิติเตียนอยู่บ่อยครั้ง ทั่วทั้งเมืองหลวงจึงมีเพียงตอนเจอหน้าไทเฮาเท่านั้นที่นางรู้สึกละอายใจและด้อยกว่า ดังนั้นพอกลับมาวันนี้ นางถึงได้ตรงดิ่งไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิไท่จงแทน

จวนกั๋วกงมีความชอบหนุนมังกรขึ้นบัลลังก์ นางย่อมภาคภูมิใจมาโดยตลอด แต่ก็กล้าแค่เปรยๆ กับคนอื่นอย่างอ้อมค้อมเท่านั้น มีหรือจะกล้าเอามาป่าวประกาศโจ่งแจ้งเช่นนี้

หากเรื่องนี้แว่วไปถึงพระกรรณของจักรพรรดิไท่จง คงได้ถูกสั่งตัดหัวเป็นแน่ เพราะบัลลังก์นี้จักรพรรดิไท่จงทรงแย่งชิงมาด้วยพระองค์เองในอดีต โดยมีไทเฮาคอยเกื้อหนุน ส่วนเฟิ่งกั๋วกงก็เป็นเพียงคนเก่าคนแก่ตั้งแต่สมัยตำหนักเดิมเท่านั้น

“ท่านแม่”