กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ยืมมือผู้อื่นฆ่าศัตรู ได้ผลชะงัดทุกครั้ง
“ที่แท้ก็ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนเฟิ่งกั๋วกงนี่เอง”
พอเผชิญหน้ากับการชี้หน้าต่อว่าของฮูหยินผู้เฒ่าจวนกั๋วกง ฮูหยินเสิ่นกลับยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
นางตบหลังมือเจียงเจาหวาเบา ๆ เป็นสัญญาณบอกไม่ให้พูด ส่วนตัวเองก็เหลือบตาขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเรียบเฉย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นกัน
“เจ้าทำกิริยาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ดูจากท่าทีของเจ้าก็รู้แล้วว่าตอนอยู่บ้านคงรังแกแม่สามีของตัวเองขนาดไหน”
ท่าทีของฮูหยินเสิ่นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจวนกั๋วกงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
นางเป็นถึงฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง สตรีทั่วทั้งนครฉางอันพบหน้านาง มีใครบ้างไม่เคารพนบนอบ
กิริยาของฮูหยินเสิ่นช่างเหลวไหลสิ้นดี วันนี้นางต้องสั่งสอนฮูหยินเสิ่นให้รู้สำนึกเสียบ้าง ว่าอะไรคือกฎระเบียบ อะไรคือการเคารพผู้หลักผู้ใหญ่
“ท่านแม่ ร่างกายของท่านดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงโกรธจนแทบจะเต้นผาง ฮูหยินเสิ่นเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้ฉุนเฉียวขนาดนั้น