ฮูหยินผู้เฒ่าจวนกั๋วกงผู้ถือดีว่าตนสูงส่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าจวนกั๋วกงผู้ถือดีว่าตนสูงส่ง

“ฮูหยิน เหยียบให้มั่นนะขอรับ”

จ้าวเฉวียนกดเสียงเบาลง เขายังคงรอบคอบละเอียดลออเหมือนเมื่อวันวาน แต่ถึงอย่างไรสิบกว่าปีก็ผ่านไปแล้ว เขาไม่ได้หนุ่มแน่นเหมือนแต่ก่อนอีก

ฮูหยินเสิ่นรู้สึกหนักอึ้งในใจ พลางมองจ้าวเฉวียน ในหัวพลันนึกถึงคนเก่าคนแก่อีกหลายคน

ไม่ใช่แค่องครักษ์ทั้งหกคนนั้น แม้แต่พวกหมัวมัวที่ไร่นาก็ถูกเปลี่ยนตัวไปจนหมด

ตอนนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงล้มป่วยจนต้องไปพักฟื้นที่ไร่นา พอกลับมาก็อ้างว่าพวกหมัวมัวไม่เคารพนาง แล้วขับไล่พวกนางออกไปจนหมดสิ้น

หลังจากนั้น ที่ไร่นาก็เปลี่ยนคนชุดใหม่เข้ามา ซึ่งล้วนเป็นคนที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเลือกเองทั้งสิ้น ตลอดหลายปีมานี้นางไม่ได้ซักไซ้อะไร แต่พอมาดูตอนนี้ เรื่องราวในตอนนั้นก็คงไม่ได้เรียบง่ายเช่นกัน

มิหนำซ้ำ แม้แต่คนในลานหลังเรือนของตระกูลเจียงบางส่วนก็ยังถูกสับเปลี่ยนไปด้วย

ฮูหยินเสิ่นใจหายวาบ คิดว่าพอกลับไปถึงจะต้องตรวจสอบอย่างละเอียดดูสักทีว่าคนของนางยังเหลืออยู่อีกเท่าไร