ฮูหยินเสิ่นเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครา

ฮูหยินเสิ่นเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครา

“อาจารย์ดูคนไม่ผิดจริง ๆ กตัญญูขนาดนี้นับว่าหาได้ยากแล้ว”

เยี่ยนหนานเทียนถือจานไว้ ยื่นมือไปหยิบขนมเกาลัดชิ้นหนึ่งเข้าปาก

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากชมเจียงหว่านเฟิง

“นี่เป็นสิ่งที่ศิษย์สมควรทำขอรับ”

เจียงหว่านเฟิงรีบทำความเคารพ แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็แลเห็นเยี่ยนหนานเทียนหยิบขนมหวานจีนเข้าปากรวดเดียวสองชิ้นแล้วค่อย ๆ เคี้ยว

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่กินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ชั่วพริบตาเดียว ขนมเกาลัดก็หมดเกลี้ยงจาน

เยี่ยนซานมุมปากกระตุก พอเหลือบไปเห็นสายตาตกตะลึงของหวังหมัวมัวก็รีบช่วยแก้เก้อทันที

“คุณชายหว่านเฟิงไม่เพียงกตัญญูต่อมารดาผู้ให้กำเนิด แต่กับอาจารย์ของตน ความกตัญญูก็ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเลื่อมใสยิ่งนัก ขุนศึกในกองทัพใช้แรงเยอะ นอกจากอาหารมื้อปกติแล้ว ก็ต้องกินพวกขนมหวานจีนเสริมบ้างขอรับ”