แค้นท่วมท้น ความริษยาของหลินเฟิง

แค้นท่วมท้น ความริษยาของหลินเฟิง

“หม่อมฉันย่อมต้องขอบพระทัยท่านอ๋องอยู่แล้วเพคะ”

ฮูหยินเสิ่นขยับแขน พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเยี่ยนหนานเทียน

แต่ก็ไม่รู้ว่าเยี่ยนหนานเทียนเป็นอะไรไป ถึงยังไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังเงียบกริบไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

จงอี้โหวเพิ่งจะโล่งอกได้ไม่ทันไร หัวใจก็กลับมาเต้นไม่เป็นส่ำอีกรอบ สมัยที่ฮูหยินเสิ่นยังไม่ออกเรือน นางเคยเล่าให้เขาฟังว่าเยี่ยนหนานเทียนเหมือนจะคอยจ้องเล่นงานนางตลอด

ตอนนั้นเขาไม่ได้เอะใจ แต่พอมาเห็นวันนี้เข้า ท่าทางจะมีมูลอยู่จริง ๆ

แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว เยี่ยนหนานเทียนยังจะมาถือสาหาความอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งอีก

“ท่านอ๋อง ทางจวนโหวจัดโต๊ะอาหารไว้แล้ว มิสู้ท่านอ๋องอยู่เสวยอาหารที่จวนก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จงอี้โหวอาศัยจังหวะออกแรงอย่างแนบเนียน ช่วยให้ฮูหยินเสิ่นหลุดพ้นจากการเกาะกุมมาได้

เขาค้อมตัวทำความเคารพพลางส่งยิ้มให้ ส่วนเสิ่นฉงเหวินก็ช่วยพยุงเจียงหว่านเฟิงไปนั่งบนรถเข็น