กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อาจารย์สอนวรยุทธ์คือเจิ้นเป่ยอ๋อง
“น้องหญิง”
เยี่ยนหนานเทียนกับเยี่ยนจิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่วนฮูหยินเสิ่นกับเจียงเจาหวายืนอยู่
พอเห็นสองแม่ลูกเหม่อลอยไป จงอี้โหวก็กระแอมไอเบา ๆ เพื่อเตือนสติ
ฮูหยินเสิ่นได้สติกลับมา จึงย่อกายคารวะพลางกล่าวว่า
“หม่อมฉันขอคารวะท่านอ๋องเจิ้นเป่ยเพคะ”
ต่อให้ตัดฐานะท่านโหวออกไป เยี่ยนหนานเทียนก็ยังมีบรรดาศักดิ์ชั้นอ๋อง ไม่ว่าจะตามหลักเหตุผลหรือมารยาท ฮูหยินเสิ่นก็สมควรทำความเคารพเขาอยู่ดี
เพียงแต่นางไม่ชอบใจนักที่เยี่ยนหนานเทียนเรียกนางว่าแม่นางเสิ่น อดนึกถึงอดีตตอนยังไม่ออกเรือนไม่ได้ ตอนนั้นเขาก็เรียกนางแบบนี้เหมือนกัน
แต่นี่นางแต่งงานจนลูกโตกันหมดแล้ว เยี่ยนหนานเทียนยังมาเรียกแบบนี้อีก หรือว่าจงใจจะทำให้นางอับอายกันแน่
“เยี่ยนจิ่ง นี่มันเรื่องอะไรกัน”