เจียงหว่านซินออกจากคุก

เจียงหว่านซินออกจากคุก

“ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอมแพ้หรอก!”

หลินเฟิงจับราวบันไดแน่นด้วยความโมโหเดือดดาล

ความริษยาที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทำให้เขานั่งไม่ติด แม้แต่ความดีใจที่ได้เข้ารับราชการก็ถูกกลบจนหายเกลี้ยง เหลือเพียงความไม่ยอมแพ้และความเคียดแค้นที่อัดแน่นเต็มอก

เขาจะยอมแพ้แค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด โอกาสยังมีอีกตั้งเยอะ เขายังเป็นเพื่อนเรียนของเจียงหว่านเฟิง และยังติดตามอยู่ข้างกายได้ เจียงหว่านเฟิงยิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ สุดท้ายก็มีแต่จะกลายเป็นสะพานให้เขาเหยียบขึ้นไปเท่านั้นไม่ใช่หรือไง

คิดพลางหลินเฟิงก็ยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่ริมฝีปาก แล้วดึงสติให้ฮึดสู้ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“คุณชาย ในที่สุดบ่าวก็หาท่านพบแล้วขอรับ”

หลินเฟิงเพิ่งจะขยับก้าว อันฝูก็กึ่งวิ่งกึ่งปีนขึ้นบันไดมา พอเห็นหลินเฟิง อันฝูก็ดีใจยกใหญ่ รีบจ้ำอ้าวเข้ามาหาทันที

“ดีใจงั้นรึ มีเรื่องอะไรน่ายินดีกัน”

หลินเฟิงแค่นเสียงฮึแล้วเอามือไพล่หลัง แววตาฉายประกายอำมหิต