แม่นางเสิ่น ข้าไม่กินคนหรอก

แม่นางเสิ่น ข้าไม่กินคนหรอก

ผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา ณ เรือนชิ่นฟาง จวนจงอี้โหว

ฮูหยินเสิ่นนั่งอยู่บนเตียงตั่ง กำลังเย็บเสื้อผ้าให้เจียงหว่านเฟิงด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้เจียงหว่านเฟิงยอมพบหน้าผู้คนและยอมออกจากเรือนแล้ว เสื้อผ้าที่สวมใส่ย่อมต้องเปลี่ยนบ่อยขึ้นตามไปด้วย ฮูหยินเสิ่นกลัวว่าเสื้อผ้าทั่วไปจะทำให้เขาใส่ไม่สบายตัว นางจึงลงมือตัดเย็บด้วยตนเอง

ทั้งเรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงต้องยอมจำนน เรื่องที่เจียงหว่านเฟิงได้ตำแหน่งขุนนาง แถมเจียงหว่านอี้ยังได้เป็นลูกศิษย์ของหยางเจิ้งอี่ ทำให้ฮูหยินเสิ่นเบิกบานใจจนลืมเจียงเฮ่อไปเสียสนิท

แม้บางครั้งพอหวนคิดถึงเยื่อใยสามีภรรยาขึ้นมาจะยังเศร้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เจ็บปวดทรมานเหมือนตอนที่เพิ่งรู้ว่าเจียงเฮ่อปฏิบัติต่อเจียงหว่านซินต่างไปจากคนอื่นแล้ว

สมัยยังอยู่ในห้องหอ ฮูหยินเสิ่นเคยได้ยินมาว่า สตรีเมื่อแต่งงานไปนานวันเข้า ความรู้สึกที่มีต่อสามีจะกลายเป็นความผูกพันแบบคนในครอบครัวมากกว่า และความรักใคร่ก็จะจืดจางลงไปเอง