ตาบอดหรือไง ถึงพุ่งเข้าหาแส้ของข้าผู้เป็นอ๋อง

ตาบอดหรือไง ถึงพุ่งเข้าหาแส้ของข้าผู้เป็นอ๋อง

“เพียะ เพียะ เพียะ”

แส้ในมือเยี่ยนหนานเทียนมีหนามแหลมคว่ำอยู่ทั่ว พอเขาตวัดมือขึ้นลง ร่างของเจียงเฮ่อก็ถูกฟาดจนเกิดรอยเลือดหลายแนว

“อ๊ะ!”

เจียงเฮ่อทนความเจ็บไม่ไหว บวกกับเยี่ยนหนานเทียนเคลื่อนไหวเร็วเกินไป เขาเลยร้องลั่นแล้วล้มคะมำลงไปกองกับพื้น

เยี่ยนหนานเทียนหรี่ตาลง ตอนสะบัดแส้ก็ ‘เผลอ’ ไปเกี่ยวกับแขนเสื้อกว้าง ๆ ของเจียงเฮ่อ จนผ้าปิดหน้าของเขาหลุดลุ่ยไปด้วย

“เพียะ เพียะ เพียะ”

เยี่ยนหนานเทียนทำหน้านิ่ง ฟาดแส้ลงบนตัวเจียงเฮ่อทีละครั้งอย่างใจเย็น

ทหารรักษาเมืองกับกองทัพตระกูลเยี่ยนต่างอึ้งกันไปหมด มองคนที่กลิ้งไปมาบนพื้นโดนเยี่ยนหนานเทียนหวดแส้ใส่ มุมปากกระตุกริก ๆ รู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง