สะใจนัก! เจิ้นเป่ยอ๋องกลับเมืองหลวงบังเอิญเจอเจียงเฮ่อ

สะใจนัก! เจิ้นเป่ยอ๋องกลับเมืองหลวงบังเอิญเจอเจียงเฮ่อ

“ต่งเอ้อร์ ไปโรงเตี๊ยมอวิ๋นสุ่ย”

พอเจียงเชียนจากไป เจียงเฮ่อก็รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้เขาไม่มีแก่ใจจะไปสนใจหลินเจียโหรวเลยสักนิด ทั้งยังไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องอื่น สิ่งเดียวที่อยากทำคือหลับตาลงพักผ่อนเท่านั้น

พูดตามตรง การร่วมมือกับอัครมหาเสนาบดีหลินนั้นอันตรายมาก ไม่ต่างอะไรกับการขอหนังจากเสือ แต่หากเมื่อใดที่เริ่มไปแล้ว เขาก็ไม่มีทางถอยอีกต่อไป

เพื่อหลินเฟิงกับเจียงหว่านซิน เขาจึงจำต้องเลือกจับมือกับอัครมหาเสนาบดีหลินต่อไป

“ขอรับ”

ต่งเอ้อร์สะบัดแส้ม้า บังคับรถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมอวิ๋นสุ่ย

ขณะขับรถม้า เขาก็พลอยหวนนึกถึงท่าทางของเจียงเฮ่อเมื่อครู่นี้ไปด้วย