มาเป็นหมากของข้า

มาเป็นหมากของข้า

“ยืน ยกคันธนู น้าวสาย แนบจุด เล็ง ปล่อยสาย ทรงตัวนิ่ง ทั้งหมดนี้คือท่วงท่าที่ต้องทำในการยิงธนู!”

เคร้ง!

ลูกธนูคมกริบพุ่งปักเข้ากลางเป้าพอดี ซ้ำยังทะลุเป้าไปอีกฝั่ง

แขนของเจียงเจาหวาชาหนึบ เยี่ยนจิ่งแนบชิดอยู่ข้างหลังนาง ยามหายใจ ลมหายใจของเขาเป่ารดลงบนลำคอนางจนพาลชาไปทั้งแถบ

ความรู้สึกตอนยิงธนู แรกเริ่มเหมือนภูเขาสูงใหญ่ที่มิอาจปีนป่าย แต่พอยิงลูกธนูออกไปได้แล้ว ในใจกลับเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ

ความรู้สึกภาคภูมิใจนี้ ยังคอยกระตุ้นความอยากให้ยิงซ้ำอีกครั้งไม่หยุดหย่อน

ตอนนี้เจียงเจาหวากำลังรู้สึกเช่นนั้น

นางรู้สึกได้ว่าหัวใจในอกกำลังเต้นรัวเร็วผิดปกติ