ตอนอยู่ซูเป่ย ข้าเคยช่วยขอทานคนหนึ่งไว้

ตอนอยู่ซูเป่ย ข้าเคยช่วยขอทานคนหนึ่งไว้

“คารวะท่านโหวน้อยเยี่ยนเจ้าค่ะ”

เฝ่ยชุ่ยเดินตามหลังเจียงเจาหวาด้วยสีหน้าขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าพูดอะไร พอเห็นเยี่ยนจิ่งมา ก็ไม่รู้ทำไมในใจถึงแอบดีใจขึ้นมาเสียได้

ต่อให้เยี่ยนจิ่งจะน่ากลัวแค่ไหน ก็ยังไม่ชวนโมโหเท่าเยี่ยนหย่งเกอตรงหน้านี้ เสียแรงที่เป็นถึงซื่อจื่อ กลับมายืนด่าผู้หญิงกลางถนน ไม่เพียงแต่เสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ยังขายหน้าไปถึงจวนจิ้นหยางจวิ้นอ๋อง แถมยังทำให้โอรสสวรรค์ต้องพลอยเสียหน้าไปด้วย เพราะตำแหน่งขุนนางของเยี่ยนหย่งเกอในตอนนี้ จักรพรรดิไท่จงทรงเป็นผู้พระราชทานแต่งตั้งให้เองกับมือ

“เยี่ยนจิ่ง”

พอเห็นเยี่ยนจิ่ง สีหน้าของเยี่ยนหย่งเกอก็ดูลำบากใจขึ้นมา ในบรรดาคุณชายตระกูลขุนนางทั่วราชสำนัก มีเพียงเยี่ยนจิ่งคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาทั้งหวาดระแวงและริษยา