นางร้ายฤทธิ์เดชเหลือล้ำ ไสหัวกลับบ้านไปล้างสมองเถอะ

นางร้ายฤทธิ์เดชเหลือล้ำ ไสหัวกลับบ้านไปล้างสมองเถอะ

“เจียงเจาหวา เจ้าผู้หญิงร้ายกาจ!”

ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นพล่านที่หลังมือ เยี่ยนหย่งเกอกำหมัดแน่น พอเห็นใบหน้าหมดจดงดงามของเจียงเจาหวา เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอตั้งสติได้ แววตาเย็นชาก็เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจชิงชัง

หากไม่ติดว่าเจียงเจาหวาเป็นผู้หญิง เยี่ยนหย่งเกอคงพุ่งเข้าไปทุบตีนางสักยกไปแล้ว

“เอ๋ ที่แท้ก็ซื่อจื่อเยี่ยนนี่เอง ผ่านไปตั้งสามปี ซื่อจื่อเยี่ยนกลับมาแล้วหรือนี่ แต่ไม่ถูกนะ ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท แต่กลับมาโผล่ที่หน้าประตูจวนตระกูลเจียงของข้าเล่า”

“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านมาเพราะพี่สาวผู้เป็นญาติสินะ ถ้าอย่างนั้นก็น่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ ในใจท่านเห็นพี่สาวผู้เป็นญาติสำคัญกว่าฝ่าบาท ควรค่าแก่การเคารพมากกว่าฝ่าบาทหรืออย่างไรกัน ไม่อย่างนั้นทำไมพอกลับมาปุ๊บ ถึงได้บึ่งตรงมาที่ตระกูลเจียงของเราทันทีเลยล่ะ หืม”