กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ดัดหลังพ่อสารเลว การตักเตือนจากโอรสสวรรค์
“ขอทานหรือ”
เยี่ยนจิ่งรู้สึกประหลาดใจ มือที่กำลังหมุนขวดสูบยาเส้นเล่นชะงักไป น้ำเสียงของเขากดต่ำลงกว่าเดิม
“แล้วไม่ทราบว่าคุณหนูใหญ่เจียงช่วยขอทานคนนั้นอย่างไรหรือ เมื่อสามปีก่อนเกิดเหตุโจรชั่วก่อความไม่สงบที่ซูเป่ย คุณหนูใหญ่เจียงไม่กลัวว่าจะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวบ้างหรือไร อีกอย่าง ข้าผู้นี้ก็ไม่ยักรู้มาก่อนว่าคุณหนูใหญ่เจียงจะมีจิตใจเมตตาขนาดนี้”
ม่านตาของเยี่ยนจิ่งหดแคบลง น้ำเสียงฟังดูพิลึกพิลั่น เจียงเจาหวาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาดูไม่พอใจกับคำว่าขอทานอย่างไรชอบกล
“ข้าจะมีใจเมตตาหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับท่านโหวน้อยด้วยเจ้าคะ หากจะว่ากันจริง ๆ ล่ะก็ ข้าไม่ได้ช่วยไว้แค่ขอทานหรอก ยังช่วยคนตาบอดไว้อีกคนด้วย”
เจียงเจาหวารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง จึงขยับกายถอยห่างออกมา หวังจะอยู่ให้ไกลจากเยี่ยนจิ่งสักหน่อย
“ท่านโหวน้อย ชายหญิงพึงรักษาระยะห่าง ท่านกับข้านั่งรถม้าคันเดียวกันเช่นนี้ ไม่คิดว่าเสียมารยาทไปหน่อยหรือเจ้าคะ”
เพราะฉะนั้น ทำไมเยี่ยนจิ่งถึงยังไม่ยอมลงไปอีก ไหนว่าเขารักความสะอาดนักหนาไม่ใช่หรือ แล้วไฉนยังเอาแต่นั่งแช่อยู่ตรงนี้ได้
“คนตาบอดหรือ”