สะใจนัก! มีหวังหายดี ใครกันแน่ที่เริ่มกลัว

สะใจนัก! มีหวังหายดี ใครกันแน่ที่เริ่มกลัว

“แม่นางถัง รบกวนเจ้าแล้ว”

พอเห็นว่าเจียงหว่านเฟิงไม่ได้รังเกียจหรือต่อต้านการเข้าใกล้ของถังส่วงเลยแม้แต่น้อย ฮูหยินเสิ่นก็ยิ่งรู้สึกตื้นตันใจมากขึ้นไปอีก

ปกติแล้วหมอที่เคยมาตรวจก่อนหน้านี้ ล้วนมีท่าทีที่ไปสะกิดแผลใจของเจียงหว่านเฟิงไม่มากก็น้อย

แต่ถังส่วงไม่เหมือนคนอื่น สีหน้าของนางดูสงบเรียบเฉย กิริยาท่าทางก็ดูสำรวม ไม่ว่าจะมองสิ่งใดก็ยังคงความนิ่งสงบไว้ได้เช่นนั้น

พอเป็นเช่นนี้ เจียงหว่านเฟิงจึงไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกปฏิบัติเป็นพิเศษ และไม่รู้สึกเหมือนถูกใครมองว่าเป็นคนประหลาด

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฮูหยินเสิ่นจึงรีบหันไปมองเจียงเจาหวา พลางยื่นมืออีกข้างไปกุมมือนางไว้

ล้วนเป็นลูกที่ดีของนางทั้งสิ้น ขอเพียงลูก ๆ สบายดี นางก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ยังมีหวังให้ก้าวเดินต่อไป