ลงทัณฑ์อิ๋นเซียง เจียงหว่านซินสูญเสียคนสนิท

ลงทัณฑ์อิ๋นเซียง เจียงหว่านซินสูญเสียคนสนิท

“ข้าว่าถึงหน้าตาข้าจะไม่สะสวย แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวอะไร ทำไมแม่นางท่านนี้เห็นข้าแล้วถึงได้ตกใจกลัวขนาดนั้นกันเล่า”

ถังส่วงชำเลืองมองเจียงเจาหวาแวบหนึ่ง ยิ้มมุมปากขึ้น

นางนั่งอยู่ตรงข้ามกับเจียงเจาหวา ส่วนฮูหยินเสิ่นนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน

หากมองจากจุดที่เจียงหว่านซินยืนอยู่ นางรู้สึกเหมือนถูกล้อมกรอบไว้ทั้งสามด้าน ทั้งเจียงเจาหวา ฮูหยินเสิ่น และถังส่วง ดูราวกับผู้พิพากษาแห่งยมโลกที่กำลังไต่สวนนางอยู่

ความลนลานและความหวาดผวาถาโถมเข้ามาในใจของเจียงหว่านซินไม่หยุด

นางทั้งกลัวว่าถังส่วงจะโพล่งออกมาว่านางเคยไปตรอกเฟิงหลิน ทั้งกังวลว่าฮูหยินเสิ่นจะสงสัย

ถ้าถังส่วงพูดอะไรขึ้นมาจนฮูหยินเสิ่นนึกเอะใจ แล้วสั่งคนไปสืบที่ตรอกเฟิงหลิน ทุกอย่างก็คงพังพินาศหมดสิ้น

ไม่ นางไม่มีทางยอมให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้เด็ดขาด นางยังไม่ได้สร้างชื่อเสียงให้ระบือไปทั่วนครฉางอัน ยังไม่ทันทำให้ตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ยอมรับนับถือ จะมายอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าเปล่า...”