ฟื้นฟูความสัมพันธ์กับไทเฮา

ฟื้นฟูความสัมพันธ์กับไทเฮา

“เจ้ากลับไปเถอะ ไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอก”

ฮูหยินเสิ่นคุกเข่าอยู่บนเบาะรอง มองป้ายวิญญาณบรรพชนที่ตั้งบูชาอยู่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่เจ้าค่ะ ฮูหยินคุกเข่านานแค่ไหน หว่านซินก็จะคุกเข่านานแค่นั้น จนกว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะยอมปล่อยฮูหยินออกไปเจ้าค่ะ”

เจียงหว่านซินคอยจับน้ำเสียงของฮูหยินเสิ่นอย่างละเอียด แม้จะไม่ค่อยแน่ใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แต่นางรู้ดีว่าฮูหยินเสิ่นเป็นคนใจอ่อนและหูเบา ขอเพียงนางยืนกรานต่อไป ย่อมต้องได้ผลแน่

“นี่มัน...”

พอเจียงหว่านซินไม่ยอมไป บ่าวชายสองคนก็ลำบากใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าควรจะเปิดประตูให้นางเข้าไปดีหรือไม่

ท่าทีที่ยืนกรานขนาดนั้นของนาง กลับทำให้ฮูหยินเสิ่นรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก