กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเลี่ยพุ่งเข้ามาก้าวเดียว คว้าแขนเขาไว้ เสียงดังกระหึ่มจนทั้งหุบเขาตัดวิญญาณสะท้อนก้อง: "น้องสี่! ให้ตายเถอะ แกเป็นเทพลงมาเกิดจริง ๆ นี่หว่า!"
ฟองเลือดที่ยังกลืนไม่หมดในมุมปากซูหลินพุ่งออกมา กระเด็นใส่หน้าเซียวเลี่ยเต็ม ๆ: "แค่ก ๆ... อย่าโห่ได้ไหม ข้าหูจะแตกตายอยู่แล้ว"
เซียวเลี่ยไม่รังเกียจ ใช้แขนเสื้อเช็ดฟองเลือดบนหน้าอย่างลวก ๆ หน้าทั้งหน้าแดงก่ำ: "ข้าก็แค่ตื่นเต้นนี่นา! ดูสิ! ดูอสูรเฒ่านั่นสิ—สลายเป็นเถ้าธุลีแล้ว! แม้แต่กระดูกสักชิ้นก็ไม่เหลือ!"
เซียวเสวี่ยเดินเข้ามาจากด้านข้าง ชายกระโปรงชุดรัดรูปสีเงินเปื้อนฝุ่นเต็มไปหมด: "น้องสี่ เจ้าบาดเจ็บหนักไหม? ให้คนพาเจ้ากลับไปก่อนดีไหม?"
ซูหลินเงยหน้าขึ้น