กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือนภาสวรรค์ สุริยาปีศาจสีเทาขาวดวงนั้น ในที่สุดก็ระเบิดออก
ราวกับกระแสน้ำท่วมล้างโลก
พลังอสูรสีเทาขาวราวกับน้ำเหล็กที่เดือดพล่านมาเจ็ดสิบเก้าล้านปี เทลงมาจากฟ้า! คลื่นขุ่นม้วนตัว แสงอสูรบดบังตะวัน! หุบเขาตัดวิญญาณทั้งผืนราวกับถูกมือยักษ์กดลงสู่ทะเลลึก!
บนอัฒจันทร์ชมพิธี—
เซียวเลี่ยหน้าซีดขาว “จบแล้ว! คราวนี้จบจริงๆ! ประโยคเมื่อกี้ของน้องสี่!”
เซียวเสวี่ยกำด้ามกระบี่ ข้อนิ้วดังกร๊อบ “หุบปาก! เขาต้องไม่เป็นไรแน่!”
เซียวฉงโหลวไม่พูดสักคำ แต่ฝักกระบี่ในมือเขาแตกออกเป็นรอยร้าว
สกุลหลิวคุกเข่ากับพื้น สองมือพนม ริมฝีปากสั่นระริก พึมพำคำที่ไม่มีใครได้ยิน
เสวี่ยคูยันไม้เท้า ดวงตาแก่ขุ่นมัวเบิกกว้างแดงก่ำ “ประมุขวัง... ท่านต้องยืนหยัดไว้นะ!”
สุริยาปีศาจกดลงมาแล้ว