กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูจิ่วอินใบ้ไปนาน
บนเกราะเกล็ดสีเทาขาว รอยแตกเหมือนใยแมงมุมลามเต็มอกครึ่งซีก เลือดอสูรซึมออกมา ทีละหยด ๆ กระแทกลงพื้นเวทีประลองที่ไหม้เกรียม ส่งเสียงฉี่ ๆ พร้อมควันขาว
เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน
เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง ศีรษะก้มต่ำ เขาสองเขาที่หักขาดนั้นห้อยเอียง ๆ ราวตอไม้แก่ที่ถูกฟ้าผ่ามาแปดร้อยปี ลมหายใจของเขาหนักอึกทึก ทรวงอกเหมือนเครื่องสูบลมที่ชำรุด ส่งเสียงหอบแฮ่ก ๆ
ทั้งสนาม ความเงียบงันราวความตาย
สายตาหลายสิบล้านคู่จ้องตรึงอยู่ที่เขา
ไม่มีใครกล้าพูด