กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูจิ่วอินยืนอยู่บนซากปรักหักพังที่ไหม้เกรียมผืนนั้น เกราะเกล็ดสีเทาขาวราวกับกระดองเต่าที่แห้งกร้าน เต็มไปด้วยรอยร้าว
ร่างเดิมที่ใหญ่ราวภูเขาของเขาเล็กลงถึงสองรอบ เขาส่วนใหญ่แตกหัก ห้อยเอียงไปมา ราวกับกิ่งไม้แก่สองกิ่งที่ถูกฟ้าผ่าหัก
แต่รูม่านตาแนวตั้งคู่นั้นของเขา------
แสงสีทองแดง เผาให้หุบเขาตัดวิญญาณทั้งผืนร้อนระอุ
เขาเอ่ยขึ้น
เสียงไม่ทุ้มหนักเหมือนก่อนอีกแล้ว แหบพร่า แตกระแหง ราวกับกระดาษทรายขูดแผ่นเหล็ก:
“ส่งงั้นรึ? เหอๆ พรสวรรค์เจ้าแข็งแกร่งนัก แต่ตอนนี้ ระดับพลังของเจ้าสำหรับข้าแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ตอนนี้ ข้าจะส่งเจ้าไปเองกับมือ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง