กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลยเจิ้นถูมือ ดวงตาสว่างราวกับหลอดไฟ “ท่านประมุขวัง! พรสวรรค์ขององค์ชายสี่เกรงว่าจะอยู่เหนือท่านประมุขเสียอีก! จะบ่มเพาะเป็นพิเศษสักหน่อยไหม?”
คิ้วของเซียวฉงโหลวกระตุกเล็กน้อย
“บ่มเพาะเป็นพิเศษ?”
“ใช่!” เหลยเจิ้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงดังจนกลั้นไม่อยู่ “สามร้อยปีฝึกจนถึงขั้นที่สอง! พรสวรรค์แบบนี้ มองไปทั่วทั้งวังสวรรค์เสินเซียว ก็มีแต่บรรพชนอาวุโสในอดีตเท่านั้นที่เทียบได้!”
“แล้วท่านลองคิดดู——สามร้อยปีมานี้ เขาหมกอยู่ในหอเมามายวสันต์ทุกวัน! เมาเป็นตอทุกวัน! แบบนี้ยังฝึกจนถึงขั้นที่สองได้อีก!”
“ถ้าบ่มเพาะดีๆ——”
เหลยเจิ้นหยุดชะงัก เสียงพลันสูงขึ้น:
“จะขนาดไหนกันเล่า?!”
เซียวฉงโหลวไม่ตอบในทันที
เขาหันตัว กลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง