กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินยืนอยู่ริมหลุม เก็บหมัดกลับ แล้วปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตรงปลายแขนเสื้อ เขาเอียงหัว รอยยิ้มตรงมุมปากนั้นดูกร่างไม่เอาถ่าน
“ยังไงล่ะ? ยากมากเหรอ?”
“ผมก็แค่ซ้อมไปเรื่อยๆ ก็เป็นขึ้นมาเอง”
เซียวเลี่ยผุดลุกขึ้นนั่งจากในหลุมทันที หลุมยุบตรงอกทำให้เขาเจ็บจนกัดฟันกรอด แต่เขาไม่สนความเจ็บแล้ว ลูกตาถลนราวกับจะเด้งออกจากเบ้า
“แก... ซ้อมไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ”
“ข้าซ้อมมาห้าร้อยปี! ห้าร้อยปี ถึงจะฝึกขั้นที่หนึ่งสำเร็จ!”
“แกใช้แค่สามร้อยปีก็ฝึกขั้นที่สองสำเร็จแล้ว?!”
ซูหลินยักไหล่ ทำหน้าไร้เดียงสา
“อาจจะเป็นเพราะพรสวรรค์มั้ง”
“พี่ใหญ่ไม่ต้องท้อไปหรอก ใครจะรู้ อีกห้าร้อยปีพี่อาจจะฝึกขั้นที่สองสำเร็จก็ได้”