เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาก้มตัวลง กำปกคอเสื้อของซูหลินยกขึ้นมา ราวกับยกนกที่ปีกหัก ใบหน้าของซูหลินห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งฉื่อ เลือดเปรอะไปครึ่งหน้า ตาซ้ายบวมจนเหลือแค่รอยแยก ตาขวายังลืมอยู่ สงบราวกับน้ำนิ่งสองแอ่งที่ไม่เคยเกิดคลื่น
"ตอนนี้เจ้า—"
เสียงของเซียวฉงโหลวกดต่ำมาก ต่ำจนมีเพียงสองคนที่ได้ยิน: "—ยังมีคำสั่งเสียอะไรอีกไหม?"
ซูหลินมองเขา
"เอาชีวิตเจ็ดร้อยกว่าคนมาแลกชีวิตข้าคนเดียว ชีวิตข้าคนนี้คุ้มแล้ว ฮ่าๆๆ มาเลย รีบลงมือสิ ข้ายังต้องลงไปตีบรรพชนอาวุโสของเจ้าเล่นต่ออีก"
ขณะที่ซูหลินพูด เขาก็ปิดความสามารถติดตัวของรูปปั้นตัวแทนและความเสียหายแบ่งเฉลี่ยโดยร่างแยกไปด้วย เพราะวันนี้เขาต้องตายแน่ แต่จะฆ่าตัวตายเองไม่ได้ เดี๋ยวจะทำให้คนสงสัยได้ ตอนนี้เขาเพียงต้องรอให้อีกฝ่ายสังหารเขาด้วยกระบวนท่าเดียว เท่านี้ตอนที่เขาตาย ก็จะไม่ลากร่างแยกกว่าสี่พันร่างตายไปพร้อมกัน
รูม่านตาของเซียวฉงโหลวหดลงวูบหนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยมือออกทันที ซูหลินร่วงลงกระแทกพื้น ท้ายทอยฟาดเข้ากับหินแตก "โครม" เสียงดังทึบ
"ปากแข็ง" เซียวฉงโหลวยืดตัวขึ้น สายตากวาดไปทั่วทั้งสนามรบ "ทุกคนหยุดมือให้ข้าหมด!"