กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"นั่น..." เจ้าตุ้ยนามฮวาหันศีรษะกลับมาทันที มองไปยังร่างที่ยังนั่งขัดสมาธิอยู่แถวที่เก้าไกลออกไป "หมอนั่น... นั่งมาเกินหกชั่วโมงแล้ว!"
เฒ่าไผ่มองตามสายตาของเขาไป
แถวที่เก้า หน้าศิลาหลุมศพแปรสวรรค์ลิขิต ร่างสีเทาเข้มนั้นราวกับรูปสลักหิน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิด
"เขายังมีชีวิตอยู่" เสียงของเฒ่าไผ่เบามาก
ไร้สาระ! ถ้าเขาตายก็ระเบิดไปนานแล้ว! ปัญหาคือเขาจะสำเร็จหรือเปล่าต่างหาก?!
เวลาราวกับหนังยางที่ถูกดึงยืด ค่อย ๆ ครูดไปข้างหน้าทีละนิด
แปดชั่วโมงผ่านไป
สิบชั่วโมงผ่านไป
สิบสองชั่วโมงผ่านไป
ท้องฟ้าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังคงเป็นสีเทาตะกั่วเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้แยกไม่ออกว่ากลางวันหรือกลางคืน