เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าศิลาหลุมศพแปรสวรรค์ลิขิต
นั่งมาแล้วเต็มสองชั่วยาม
ใต้หน้ากากทองสัมฤทธิ์ เปลือกตาของเขาไหวเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง แสงสีทองเข้มเหมือนเส้นเลือดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เลื้อยขึ้นมาจากพื้นศิลาใต้ตัวเขา ไล่ผ่านหัวเข่า เอวและท้อง อกในท่านั่งขัดสมาธิ สุดท้ายรวมเข้าที่หว่างคิ้ว
แสงนั้นไม่แสบตา แต่ข้นเหมือนน้ำซุปเก่าที่เคี่ยวนับร้อยปี ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ส่วนลึกของวิญญาณเขาทีละน้อย
เขาหลับตา
ในหัวเป็นท้องฟ้าดาราอันกว้างใหญ่
เศษข้อมูลเหล่านั้นพลุ่งพล่าน ปะทะ และประกอบใหม่ในทะเลจิตสำนึกของเขา—เหมือนเศษกระจกที่แตกเป็นร้อยล้าน ๆ ชิ้น หมุนวนอยู่ในวังน้ำวน ค้นหารอยบากที่เข้ากัน เส้นทางการเดินพลังของแปรสวรรค์ลิขิตแผ่ขยายเป็นลวดลายสีทองเข้มในทะเลจิตสำนึกของเขา แต่ละเส้นละเอียดราวกับเอาเส้นผมหนึ่งเส้นผ่าเป็นหนึ่งร้อยเส้นแล้วถักเป็นใยแมงมุม
แม่งโคตรซับซ้อน หยั่งรู้ไม่ได้ก็ตาย
ซูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย