เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนลานกว้าง หลายหมื่นคนคุกเข่าอยู่กับพื้น
ไม่มีใครกล้าเงยหน้า
ไม่มีใครกล้าแม้แต่หายใจ
บรรดาเจ้าแห่งดวงดาวที่ปกติยืนสูงเหนือผู้คน ตอนนี้ราวกับถูกดึงกระดูกสันหลังออก หมอบอยู่บนพื้นหินแตก หน้าผากแนบพื้น แม้แต่จะสั่นก็ยังไม่กล้า
“เทพ... ตายแล้ว...”
เจ้าแห่งดวงดาวชราคนหนึ่งในเสื้อคลุมยาวสีทองคุกเข่าอยู่แถวหน้าสุด เสียงแหบพร่าเหมือนกระดูกแห้งสองท่อนขูดกัน
“ระดับ 220... ฆ่าเทพ...”
เจ้าแห่งดวงดาววัยกลางคนที่สวมชุดคลุมแพรสีเขียวหมึกข้าง ๆ เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง
“นั่นมันผู้เฒ่าประหลาดที่มีชีวิตมาเกือบร้อยล้านปีเลยนะ! ตัวตนที่ทำให้แขนเสวี่ยอู๋ซางใช้การไม่ได้ในกระบวนท่าเดียว! แค่... ระเบิดไปอย่างนั้นเหรอ?!”
ชายร่างใหญ่ในเกราะศึกสีแดงชาดอีกคนเงยหน้าขึ้นพรวด ดวงตาเบิกกว้างจนเกือบแตก “ร่างของผู้เฒ่าประหลาดคนนั้น เริ่มแตกสลายตั้งแต่ฝ่าเท้า! แตกออกทีละชิ้น ๆ กลายเป็นแสง! ไม่เหลือแม้แต่เศษ!”