เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แดนเทพ · วังสวรรค์เสินเซียว
เหนือประตูสวรรค์ขั้นที่เก้า หมอกเมฆม้วนตัวดุจทะเล
วังทั้งหลังดำสนิทลอยอยู่ในความว่างเปล่า ผิววังเต็มไปด้วยอักขระเทพสีทองแน่นขนัด อักขระทุกเส้นค่อย ๆ หมุนเวียน ปล่อยกลิ่นอายพอจะกดทับดวงดาวให้แหลกสลาย
ส่วนลึกที่สุดของวัง มีห้องลับห้องหนึ่ง
ผนังทั้งสี่ด้านของห้องลับฝังโคมวิญญาณนับพันนับหมื่นดวง แสงไฟเล็กเท่าเมล็ดถั่วไหววูบในความมืด โคมทุกดวงแทนสมาชิกแกนกลางของวังสวรรค์เสินเซียวหนึ่งคน—ยังมีชีวิต ไฟก็ยังสว่าง ดับแล้ว ก็หมายความว่า—
ตายแล้ว
ผู้เฝ้าโคมคือชายชราผมขาวโพลน สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาหม่น ใบหน้าแห้งเหี่ยวเหมือนรากไม้แก่ที่ถูกตากลมมานับพันปี เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องลับ หลับตา ลมหายใจยาวและสงบ
เขานั่งอยู่ที่นี่มาสิบล้านปีแล้ว
ตลอดสิบล้านปี เขาไม่เคยออกจากห้องลับนี้แม้แต่ก้าวเดียว
ในห้องลับนี้มีโคมวิญญาณที่สำคัญที่สุดดวงหนึ่ง