กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จินอวี้เหยาถูกแขวนอยู่บนเสาหิน ผมยุ่งกระจาย รอยเลือดแห้งที่มุมปากสะท้อนแสงหม่น ๆ ใต้แสงแดด
เธอได้ยินเสียงนั้น
เสียงที่เธอคิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันได้ยินอีก
เธอเงยหน้าขึ้นมาทันที!
ในดวงตาที่บวมแดงคู่นั้น มีบางสิ่งอธิบายไม่ถูกพวยพุ่งอยู่—มีความตกใจ มีความดีใจสุดขีด และยังมีความโกรธที่ใกล้จะบ้าคลั่งซ่อนอยู่จนไม่อาจปิดไว้ได้
เธอเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขูดแผ่นเหล็ก ทุกคำมีความสั่นสะท้านที่ถูกบีบออกมาจากลำคออย่างฝืนใจ:
“แกมาทำบ้าอะไรเนี่ย?!”
โซ่ของเธอถูกดิ้นจนดังกราว ๆ ข้อมือถูกบีบเป็นรอยแดงหลายรอย แต่เธอไม่รู้สึกตัวเลย
“เดิมทีมีแค่ฉันคนเดียวที่จะตาย!”
“ตอนนี้กลายเป็นสองคนแล้ว!!”