เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สามวันต่อมา · ลานดาวเทียนเสวียน
แสงแดดยามเที่ยงถูกผ้าม่านบางสีแดงหม่นบดบังไว้ ราวกับมีคนเอาผ้าขาวชุ่มเลือดมาคลุมนภาสวรรค์ไว้
บนลานเต็มไปด้วยผู้คนแน่นขนัดดุจทะเลมนุษย์
เจ้าแห่งดวงดาวหลายร้อยคนยืนอยู่สองข้างแท่นสูง เบื้องหลังเจ้าแห่งดวงดาวแต่ละคนมีองครักษ์ยืนอยู่หลายสิบถึงร้อยคน แต่ละคนมีกลิ่นอายหนักอึ้งราวกับแท่งเหล็กที่ถูกกดทับบนทั่งเหล็กกล้า
ยอดฝีมือกว่าหมื่นคนเบียดเสียดเต็มทุกมุมของลาน
บางคนเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า บางคนเหยียบไหล่สหายปีนขึ้นหลังคา บางคนถึงกับเหาะดาบลอยอยู่กลางอากาศ บังท้องฟ้าทั้งผืนไว้แน่นสนิท
“ให้ตายเถอะ! เจ้าแห่งดวงดาวของเขตดวงดาวระดับสามทั้งเขตมารกันหมดแล้วใช่ไหม?!”
“ไร้สาระ! เทพแห่งการหลอกลวงสั่งด้วยตัวเอง! ใครกล้าไม่มา?!”
“ดูนั่นสิ! แม้แต่ผู้เฒ่าประหลาดที่ปิดด่านบำเพ็ญมาหลายปีในเขตดาราชายขอบพวกนั้นก็ยังมา!”
“จะไม่มาได้ยังไง? นั่นมันเทวนะ! เทพที่มีชีวิตมาเจ็ดสิบล้านปี!”