กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกดินแดนบรรพชน
บนลานกว้าง ทุกคนจ้องไปที่ประตูหินสีดำสนิทบานนั้น
ประตูหินสั่นสะท้านขึ้นมาทันที—
“ปัง!”
ลำแสงหนึ่งพุ่งออกมาจากช่องประตู กระแทกลงบนแผ่นหินกลางลานกว้าง
คือลั่วซิงอวิ๋น
เขานอนคว่ำอยู่กับพื้น ร่างกายกระตุกทั้งตัว ปากพ่นฟองขาว ตาเหลือกขาว ราวกับปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่งกำลังดิ้นพล่าน
“หัวของผม...มีอะไรบางอย่างคลานอยู่ในหัวผม!!”
เสียงของเขาแตกแหลมราวกับแมวป่าที่ถูกเหยียบหาง สองมือตะกุยหนังศีรษะตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เล็บขูดเป็นรอยเลือดหลายทาง เลือดไหลลงมาตามหน้าผาก เปื้อนไปครึ่งใบหน้า
“มันอยู่ในสมองผม!! มันกำลังกินสมองผม!!”