กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมปากของซูหลินมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเช็ดหนึ่งที แล้วจึงเอ่ยขึ้น เสียงเรียบราวกับผิวทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง:
“เสียงแรกจบลงแล้ว”
คำพูดของเขาเพิ่งจะจบลง——
“อ๊าาา——!!”
ลั่วอวิ๋นเฟิงที่สวมชุดคลุมแพรสีน้ำเงินเข้มส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดใจออกมาทันที ร่างกายของเขาเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง ตั้งแต่ปลายนิ้วมือจนถึงปลายนิ้วเท้า กล้ามเนื้อทุกตารางนิ้วเกร็งกระตุก ดวงตาของเขาเหลือกขาว ปากพ่นฟองขาว ทั้งตัวเหมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง ดิ้นพล่านอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง
แล้ว——
“ปัง!”
เสียงดังทึบหนึ่งครั้ง
ร่างกายของลั่วอวิ๋นเฟิงกลายเป็นลำแสงหนึ่งสาย หายไปจากที่เดิมโดยตรง
ถูกดีดออกไป