เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฟิงฝูอวี่เดินออกมาจากทางที่ฝูงคนแหวกออกเป็นช่อง ชายกระโปรงสีม่วงอ่อนลากผ่านพื้นหินแตก ใต้เท้าราวกับเหยียบอยู่บนเมฆสีม่วงบางๆ เบื้องหลังเธอ ชายชราผู้สวมชุดยาวสีเทาขาวก้าวอย่างมั่นคง ตามอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับตอไม้แห้งที่เดินได้
ขณะเธอเดินผ่านฝูงคน สายตาทั้งสองข้างที่เคยจับจ้องซูหลินก็เบนวาบไปพร้อมกันและปักลงที่เธอ มีทั้งอิจฉา ตะลึงในความงาม และร้อนแรง สายตาสารพัดแบบราวกับเส้นฝนที่ถูกพัดเอียง กระหน่ำลงบนใบหน้าเธออย่างหนาแน่น เฟิงฝูอวี่พยักหน้าเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มบางพอดีๆ ฝีเท้าไม่หยุด มุ่งไปยังพื้นที่ว่างลึกเข้าไปในฝูงคน
เธอยังเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคนขวางไว้
ชายหนุ่มผู้สวมชุดยาวสีเงินขาวคนหนึ่งแทรกออกจากฝูงคน เอวห้อยหยก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาขวางอยู่ห่างจากเฟิงฝูอวี่สามก้าว โน้มตัวเล็กน้อย ท่วงท่าไม่มีที่ติ
"องค์หญิงฝูอวี่ ไม่ได้เจอกันนานเลย"
เฟิงฝูอวี่หยุดฝีเท้า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าคนผู้นั้นชั่วขณะ รอยยิ้มไม่เปลี่ยน: "องค์ชายไป๋เย่า ท่านก็มาด้วยหรือ?"