เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยแยกในฝูงคนนั้นราวกับมีดเล่มหนึ่งผ่าทุ่งรกร้างทั้งผืนออกเป็นสอง
ซูหลินเดินอยู่กลางขบวน แผ่นเกราะของเกราะสั้นสีดำเปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้นภาสวรรค์สีทองเข้ม สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้า สีหน้าบนใบหน้าแทบไม่มีความรู้สึก แต่ภายใต้ดวงตาคู่นั้นมีบางสิ่งกดทับอยู่ ซึ่งไม่มีใครหยั่งถึงได้
“ให้ตายเถอะ! นั่นคือซูหลินเหรอ?!”
“ใช่ ๆ ๆ! เขาเอง! คนที่พิชิตด่านด้วยคะแนนเต็มในหุบเหวกลืนวิญญาณ!”
“ข้าได้ยินข่าวลือมา! เขาชกหมัดเดียวสังหารอสูรโบราณระดับเดียวกันในพริบตา!”
“แบบนี้มันยังเป็นคนอยู่เหรอ...”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์เหมือนน้ำไหลบ่ามาจากทุกทิศทุกทาง เป็นวงแล้ววงเล่า แผ่ขยายออกจากใต้เท้าของซูหลิน
จินอวี้เหยาเดินชิดซูหลิน แผ่นเกราะของเกราะสั้นสีเงินขาวยังมีฝุ่นจากการเดินทางติดอยู่ แต่คางของเธอเชิดสูงเสียยิ่งกว่าฟ้า รอยยิ้มที่มุมปากผยองราวกับธงที่สะบัดดังในสายลม
“ได้ยินไหมน้องซูหลิน? พวกเขากำลังชมเธอกันหมดเลย!” เสียงของเธอดังสูงขึ้น ราวกับกลัวคนรอบข้างจะไม่ได้ยิน
ซูหลินไม่ตอบ