กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนทุ่งรกร้างหน้าหอคอยอัจฉริยะ คนหลายพันเบียดเสียดกันเป็นทะเลมนุษย์ที่พลุ่งพล่าน พวกเขาต่างรอให้ประตูหอคอยเปิด
ซูหลินยืนอยู่หน้าสุดของทีมดาวเทียนเสวียน เกราะสั้นสีดำเปล่งประกายเย็นภายใต้นภาสวรรค์สีทองเข้ม สายตาของเขาตกอยู่ที่ชื่อ “อู๋หมิง” บนยอดศิลาภารกิจ รูม่านตาไม่มีระลอกใด ๆ ราวกับน้ำนิ่งในบ่อ
จินอวี้เหยากอดแขนเขา คางวางบนเกราะไหล่ เสียงดังสูงว่า “น้องซูหลิน! นายเดาสิว่าตัวเองจะไต่ไปถึงอันดับที่เท่าไร?”
“ไม่รู้สิ”
“ฉันเดาว่านายต้องไต่ถึงอันดับหนึ่ง!” ดวงตาของจินอวี้เหยาว่างประกายราวกับอัญมณีสีดำสองเม็ดที่เพิ่งถูกตักขึ้นมาจากน้ำ “นายคือน้องซูหลินของฉันนะ! ไอ้อู๋หมิงนั่นมันนับเป็นอะไร! นายต้องเก่งกว่ามันหมื่นเท่าแน่ ๆ!”
ซูหลินไม่ตอบ