กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"พระเจ้าเอ๋ย..." เสียงของลั่วซิงเหอติดอยู่ในลำคอ ราวกับมีใครกำลูกกระเดือกของเขาไว้
ขาของเขาสั่น เอ็นที่น่องกระตุกติก ๆ เขาคิดในใจ จบแล้ว จบสิ้นแล้ว คราวนี้ลั่วซิงเหออย่างฉันคงต้องตายอยู่ที่นี่วันนี้แน่
ในหัวของเขาแวบภาพใบหน้าพี่สาวขึ้นมาชั่วขณะ ใบหน้าเย็นชาและหยิ่งทะนงนั้นถ้ารู้ว่าเขาตายในดันเจี้ยนระดับหนึ่ง คงจะเศร้ามากแน่
เขาถอยหลังครึ่งก้าว พื้นรองเท้าบดลงบนผืนทรายดำดังเอี๊ยดลื่น ๆ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นพรวด มองไปทางซูหลิน—
ซูหลินยืนอยู่หน้าสุด เกราะสั้นสีเทาขาวยังมีรอยร้าวอยู่ แต่ทั้งคนยืนตรงยิ่งกว่าเสาเหล็ก สายตาของเขาเรียบนิ่งราวกับทะเลสาบน้ำนิ่ง แม้แต่เปลือกตาก็แทบไม่กะพริบ