กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินก้าวเดินเข้าไปในส่วนลึกของหุบเหวกลืนวิญญาณ ทรายดำใต้เท้านุ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเหยียบอยู่บนชั้นเนื้อเลือดเน่าเปื่อยหนา ๆ
จินอวี้เหยาเกี่ยวแขนเขาไว้ ทั้งตัวแนบชิด แต่ดวงตาคู่นั้นสว่างราวกับออบซิเดียนสองก้อนที่เพิ่งงัดขึ้นมาจากน้ำ มองไปรอบ ๆ อย่างซุกซน พลางฮัมเพลงไม่ทราบชื่อ
“โอ๊ย ที่นี่มันช่างน่าขนลุกจริง ๆ แต่พอมีน้องซูหลินอยู่ ฉันรู้สึกเหมือนเดินเล่นสวนหลังบ้านตัวเองเลย!”
จินอวี้ซวงเดินตามอยู่ทางขวา ยังกอดห่อผ้าไว้ในมือ เอียงศีรษะมองรอบ ๆ ยิ้มมุมปาก: “พี่คะ อย่ามั่นหน้ามากนักสิ เผื่อในส่วนลึกมีอะไรที่ทำร้ายน้องได้จริง ๆ ล่ะ?”