เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินเพิ่งจะอ้าปากพูด ลั่วซิงเสวียนก็หัวเราะเย็นชาแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง "องค์หญิงจิน พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน? ดาวเทียนเสวียนของฉันขาดข้าวสักไม่กี่ชามนั้นหรือ?"
หัวของจินอวี้เหยาหมุนไป สายตาคู่นั้นเหมือนมีดสองเล่มที่ชุบไฟ ลนลงบนใบหน้าลั่วซิงเสวียนตรงๆ "ฉันหมายความว่าอะไรงั้นหรือ? ฉันก็แค่เป็นห่วงองครักษ์ของบ้านฉัน! แต่ก่อนอยู่ดาวจินกัง วันละสามมื้อฉันยกถึงโต๊ะเองกับมือ มื้อไหนก็มีเนื้อมีน้ำแกง มาอยู่ดาวเทียนเสวียนของพวกนายได้วันเดียว วันนี้ก็ทำหน้าตาเหมือนจะตายแหล่มิแหล่ ใครจะรู้ว่าพวกนายแอบวางยาพิษให้เขา!"
ใบหน้าลั่วซิงเสวียนตกลงทันที ปลายแขนเสื้อคลุมยาวสีขาวจันทร์ถูกกำจนยับเป็นรอย "จินอวี้เหยา นายพูดให้เกียรติกันหน่อย! ดาวเทียนเสวียนของเราไม่ถึงขั้นต้องไปทำเรื่องต่ำๆ แบบนั้น!"
"อุ๊ยตาย พูดไม่ได้หรอกนะ!" เสียงของจินอวี้เหยาลากยาวแหลมสูง "ดาวเคราะห์อันดับหนึ่งน่ะ เล่ห์เหลี่ยมมีเป็นกอง! ใครจะรู้ว่าในใจนายคิดแผนอะไรอยู่? หลังจากฉันกลับไปนายยังบังคับให้เขาทำอะไรอีกหรือเปล่า? ดูรอยที่แขนเขาสิ!"